اختلال چند شخصیتی چیست؟‌ علائم، راه‌های تشخیص و درمان آن

هرآنچه که باید درمورد بیماری چند شخصیتی بدانید

86

بیماری چند شخصیتی ازجمله اختلالات پیچیدهٔ روانی است و عوامل مختلفی باعث شکل‌گیری آن می‌شوند. از آن جمله می‌توان به ضربه‌های روحی دوران کودکی اشاره کرد (این ضربه‌های روحی معمولا شدید و مکررند و در میان‌شان سوءِاستفادهٔ جسمی، جنسی و عاطفی اهمیت و تأثیر بیشتری دارند). در ادامهٔ این مقاله با ما همراه باشید تا شما را با اختلال چند شخصیتی آشنا کنیم. این مطلب اطلاعات مختلفی دربارهٔ علائم و نشانه‌ها، علل شکل‌گیری، روند تشخیص و درمان آن در اختیارتان قرار می‌دهد.

اختلال چند شخصیتی چیست؟

شاید بتوان احساس کسی را که دچار بیماری چند شخصیتی است با کسی مقایسه کرد که به‌هنگام کار کردن برای لحظه‌ای از خود بی‌خود و غرق رؤیا می‌شود. این احساس برای بیشتر ما چندان غریبه نیست، بنابراین بیشتر ما تجربهٔ خفیفی از این اختلال داریم. تجربهٔ ما محدود به چنین حالاتی می‌شود. اما بیماری چند شخصیتی، در مراحل پیشرفته‌تر و شدیدتر سازوکار ذهنی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری باعث گسستگی، یا از بین رفتن ارتباط میان افکار، خاطرات، احساسات و رفتارها می‌شود.

اختلال چند شخصیتی چیست

به باور روان‌شناسان، ترکیبی از چند عامل مختلف باعث بروز اختلال دو شخصیتی یا چند شخصیتی می‌شود. یکی از این عوامل، احتمالا به آسیب‌ها یا ضربه‌های روحی دوران کودکی مربوط می‌شود. گسستگی از شخصیت اصلی یا متوسل شدن به شخصیت‌های دیگر در واقع رویکردی است که شخص مبتلا به این اختلال، برای کنار آمدن با شرایطش در پیش می‌گیرد. به بیان بهتر، این شخص تجربه‌ای به‌شدت خشونت‌آمیز یا دردناک را از سر گذرانده است که قادر به پذیرفتن آن به‌صورت خودآگاه نیست و تلاش می‌کند تا از آن فاصله بگیرد.

آیا اختلال چند شخصیتی به‌عنوان اختلالی جداگانه و مجزا شناخته می‌شود؟

پی بردن به چگونگی شکل‌گیری شخصیت‌های مختلف در وجود یک فرد، حتی برای باتجربه‌ترین متخصص‌ها هم کار دشواری است. همین مسئله باعث شده است تا در مورد روش‌های درمان بیماری چند شخصیتی اتفاق‌نظر وجود نداشته باشد. حتی بعضی از متخصصان سلامت روان، آن را نه به‌عنوان اختلالی جداگانه، که به‌عنوان عارضه‌ای می‌شناسند که ناشی از اختلالات روانی دیگری نظیر اختلال شخصیت مرزی است (بیمار مبتلا به این اختلال در مرز روان پریشی قرار دارد؛ ازجمله علائم آن می‌توان به ناپایداری حالت عاطفی، خُلق و رفتار اشاره کرد). برخی هم این بیماری را نتیجهٔ ناتوانی در کنار آمدن با مسائل و مشکلات مختلف می‌دانند.

طبق دسته‌بندی موجود در آخرین نسخهٔ کتاب DSM (راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی؛ که از سوی انجمن روان‌پزشکی آمریکا منتشر می‌شود و حاوی اطلاعاتی در مورد اختلالات روانی و مسائل مرتبط است.) فراموشی تجزیه‌ای، زوال شخصیت و مسخ واقعیت (تغییر دیدگاه نسبت به دنیای بیرونی و داشتن احساساتی شبیه به غیرواقعی بودن دنیای بیرون)، اختلالاتی هستند که در کنار بیماری چند شخصیتی به‌عنوان زیرمجموعه‌های اختلالات تجزیه‌ای شناخته می‌شوند.

نقش شخصیت‌های متفاوت چیست؟

شخصیت‌های متفاوت در وجود یک شخص، نقش‌هایی را به عهده می‌گیرند تا به او در کنار آمدن با وضعیت‌های پیچیدهٔ زندگیش کمک کنند. در مراحل اولیهٔ تشخیص بیماری، به‌طور میانگین بین دو تا چهار شخصیت متفاوت شناسایی می‌شود و در طول دوران درمان، تعداد این شخصیت‌ها ممکن است به سیزده تا پانزده عدد برسد. موردهایی هم مشاهده شده‌اند که بیشتر از صد شخصیت متفاوت در آن‌ها شناسایی شده بود که البته این مسئله چندان معمول نیست. محرک‌های محیطی یا رویدادهای زندگی، ازجمله عواملی هستند که باعث تغییر از شخصیتی به شخصیت دیگر می‌شوند.

علائم بیماری چند شخصیتی

علائم و نشانه‌های اختلال چند شخصیتی

بارزترین نشانهٔ بیماری چند شخصیتی نمایان شدن دو یا چند شخصیت یا هویت متمایز در وجود یک شخص است. شخصیت یا هویتی که بر روی افکار و رفتار تأثیرگذار و بر آن‌ها تسلط داشته باشد. فراموشی اثرگذار و گستردهٔ اطلاعاتِ کلیدیِ شخصی، نشانهٔ دیگر این اختلال است. به‌علاوهٔ این‌ها، کسی که به اختلال چند شخصیتی مبتلاست، برای هریک از شخصیت‌هایی که در او نمایان می‌شود، خاطراتی منحصربه‌فرد دارد که متمایز از خاطرات دیگر شخصیت‌هایش است.

سن، جنسیت یا نژاد هرکدام از این شخصیت‌ها متفاوت از دیگری است و رفتار، حالت و شیوهٔ صحبت کردن، با نمایان شدن هریک از شخصیت‌ها، متفاوت خواهد بود. این شخصیت‌ها گاهی شکل افراد خیالی و گاهی شکل حیوانات را به خود می‌گیرند. نمایان شدن هر شخصیت و تسلط آن بر رفتار و افکار، به اصطلاح «تعویض شخصیت» نام گرفته است (به این معنا که شخصیتی جای خود را به شخصیت دیگری بدهد). بعضی افراد چند ثانیه یا چند دقیقه یک بار دچار تعویض شخصیت می‌شوند و بعضی دیگر، چند روز یک بار. روان‌درمانگر ممکن است بتواند با هیپنوتیزم کردن بیمار، شخصیت‌های مختلف او را به خواسته‌هایش پاسخگو کند.

نشانه‌های رفتاری و خلقی

فرد مبتلا به بیماری دو شخصیتی یا چند شخصیتی، ممکن است در کنار نشانه‌های یاد شده دچار اختلالات روانی دیگری هم باشد. نشانه‌های رایج این اختلالات عبارت‌اند از: افسردگی؛ نوسان خلقی؛ تمایلات خودکشی؛ اختلال‌های مربوط به خواب (بی‌خوابی، وحشت‌های شبانه و راه رفتن در خواباضطراب، وحشت‌زدگی (یا حملهٔ هراس) و فوبیا؛ سوءِمصرف الکل و مواد مخدر؛ آداب وسواسی و جبری (بی‌اختیار)؛ نشانه‌هایی شبیه به نشانه‌های روان‌پریشی (مثل توهم‌های دیداری و شنیداری)؛ اختلالات مربوط به تغذیه.

از دیگر نشانه‌های احتمالی اختلال چند شخصیتی می‌توان به سردرد، فراموشی، نداشتن درک از زمان، خلسه و تجربه‌های خارج از بدن اشاره کرد. بعضی از افراد مبتلا به این اختلال متمایل به رفتارهای خودآزارانه، خودویرانگرانه و حتی خشونت‌آمیز می‌شوند (هم خشونت در قِبال خود و هم خشونت در قِبال دیگران). مثلا فرد مبتلا به بیماری چند شخصیتی، ممکن است تن به کارهایی بدهد که در حالت عادی انجام نمی‌دهد؛ کارهایی چون رانندگی با سرعت زیاد یا دزدیدن پول از دوست یا کارفرما. در این وضعیت انگار نیرویی غیر از خودشان او را وادار به انجام این کارها می‌کند. بعضی این احساس را این‌طور تعریف می‌کنند: اگر فرض کنیم بدن‌شان خودرو است، به‌جای آنکه پشت فرمان نشسته باشند، مسافر آن هستند.

روند تشخیص اختلال چند شخصیتی

روند تشخیص اختلال چند شخصیتی

تشخیص بیماری چند شخصیتی زمان‌بر است. تخمین‌های زده شده حاکی از آن است که مبتلایان به این اختلال، پیش از آنکه به مرحلهٔ تشخیص برسند، حدود هفت سالی را در برنامه‌های درمانی مختلف سلامت روان شرکت می‌کنند. این مسئله طبیعی است، چراکه نشانه‌های بیماری چند شخصیتی با بسیاری از اختلالات روانی دیگر شباهت دارد. به‌علاوه، بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال، در کنار آن از اختلال شخصیت مرزی یا اختلالات روانی دیگری چون افسردگی و اضطراب رنج می‌برند که کار تشخیص را به‌مراتب دشوارتر می‌کند.

در ادامه با هم نگاهی به ضوابط و معیارهای کتاب راهنمای DSM برای تشخیص بیماری دو شخصیتی یا چند شخصیتی خواهیم داشت:

  1. وجود دو یا چند هویت یا شخصیت متمایز به‌گونه‌ای که هرکدام از این شخصیت‌ها، ادراک و طرز تفکر متفاوتی نسبت به خود شخص و محیط اطرافش داشته باشد.
  2. فراموشی حتما باید تشخیص داده شود؛ به‌گونه‌ای که شخص در به خاطر آوردن رویدادهای روزمره، اطلاعات مهم شخصی و/یا رویدادهایی که منجر به ضربهٔ روحی شده‌اند، دچار مشکل شود.
  3. بیماری چند شخصیتی باید باعث ناراحتی و اضطراب شده باشد یا آنکه یک یا چند جنبهٔ اصلی از زندگی تحت‌تأثیر آن مختل شده باشد.
  4. ناراحتی و اضطراب ناشی از عادات فرهنگی و مذهبی نباید در روند تشخیص اختلال دخیل باشد.
  5. نشانه‌های روانی ناشی از مصرف ماده‌ای بخصوص (مثل خمودی بعد از مصرف دارو یا رفتار ناشی از مصرف الکل) یا بیماری دیگر (مثل تشنج های جزئی یا محدود) نباید در روند تشخیص اختلال دخیل باشند.

تفاوت اختلال چند شخصیتی با اسکیزوفرنی

اغلب این دو اختلال با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند و این در حالی است که تفاوت چشم‌گیری میان‌شان وجود دارد. اسکیزوفرنی (یا روان‌گسیختگی) ازجمله اختلالات روانی خطرناکی است که روان‌پریشی مزمن (یا مکرر) از شاخصه‌های آن است. بارزترین نشانه‌های اسکیزوفرنی توهم (شنیدن یا دیدن چیزهای غیرواقعی) و هذیان (باور کردن یا فکر کردن به چیزهای غیرمنطقی) است. برخلاف باور بیشتر افراد، مبتلایان به اسکیزوفرنی دارای چند شخصیت نیستند. هذیان، شایع‌ترین نشانه در میان این افراد است و توهم، بخصوص شنیدن صداهای غیرواقعی، در ۵۰ تا ۷۵ درصد آن‌ها دیده می‌شود.

مبتلایان به هر دوی این اختلال‌ها (اسکیزوفرنی و بیماری چند شخصیتی) در معرض خطر خودکشی قرار دارند. تحقیقات نشان می‌دهد بیماران چند شخصیتی، در مقایسه با بیماران سایر اختلالات روانی، آمار خودکشی بالاتری داشته‌اند.

تأثیر بیماری چند شخصیتی بر زندگی

jتاثیر اختلال چند شخصیتی بر زندگی بیمار

بیماری چند شخصیتی باعث می‌شود زندگی مبتلایان به آن تغییر کند و این اتفاق، به چند شیوهٔ اساسی صورت می‌گیرد. در ادامه نگاهی به این شیوه‌ها خواهیم داشت:

  • زوال شخصیت: احساس جدا بودن از بدن که به این خاطر، به آن تجربهٔ خارج از بدن هم گفته می‌شود؛
  • مسخ واقعیت: احساس غیرواقعی بودن دنیای بیرون یا تیره‌وتار و دور از دسترس به نظر رسیدن آن؛
  • فراموشی: ناتوانی در به یاد آوردن اطلاعات شخصی مهم. این فراموشی به‌حدی گسترده است که نمی‌توان اسم فراموشی مقطعی یا معمولی را بر آن گذاشت. مبتلایان ممکن است هنگام گفت‌وگو، موضوع صحبت را فراموش کنند یا ظرف یک ثانیه، محتوای گفت‌وگوی معناداری را از یاد ببرند؛
  • پریشانی هویتی یا تغییر هویت: در این حالات شخص نمی‌تواند با قاطعیت بگوید کیست و از این لحاظ، احساس پریشانی می‌کند. کسی که در تعریف کردن علایق زندگی، باورهای سیاسی، مذهبی و اجتماعی یا چشم‌اندازهای کاری‌اش به مشکل برمی‌خورد، مثالی است برای پریشانی هویتی. به علاوهٔ این‌ها ممکن است احساساتش نسبت به زمان، مکان یا موقعیت، به‌گونه‌ای تغییر کند که غیرمعمولی به نظر برسد.

در حال حاضر این مسئله محرز شده است که بروز این حالات لزوما حاکی از وجود شخصیتی متمایز نیست و بیشتر نشانگر نوعی گسستگی هویتی است. از میان این حالات، فراموشی ارتباط نزدیک‌تری با بیماری چند شخصیتی دارد (شایع‌تر است). کسانی که حالات دیگر را تجربه می‌کنند، اطلاعاتی دربارهٔ جنبه‌های مختلف زندگی شخصی‌شان به خاطر می‌آورند. در وجود مبتلایان به این اختلال معمولا شخصیتی وجود دارد که به آن «میزبان» گفته می‌شود و شخصیتی است که با نام واقعی شخص نمایان می‌شود. نکتهٔ عجیب این است که شخصیتِ میزبان، از وجود شخصیت‌های دیگر آگاهی ندارد.

چه کسانی در معرض خطر ابتلا به بیماری چند شخصیتی قرار دارند؟

اختلال چند شخصیتی ناشی از ضربهٔ روحی دوران کودکی

با وجود اینکه هنوز نمی‌توان با قطعیت در مورد علل شکل‌گیری این اختلال صحبت کرد، تحقیقات نشان می‌دهد که نوعی پاسخ روان‌شناختی به فشارها و تنش‌های بین‌فردی و محیطی است و بیشترین تأثیر را زمانی دارد که این تنش‌ها در دوران اولیهٔ کودکی تجربه بشوند؛ یعنی زمانی که بی‌توجهی یا سوءِاستفادهٔ عاطفی، چگونگی تکامل شخصیت کودک را مختل می‌کند. نزدیک به ۹۹٪ کسانی که به بیماری چند شخصیتی مبتلا هستند، در دوران حساسی از کودکی (معمولا تا قبل از نه سالگی) به‌طور مکرر، تجربه‌های ناخوشایند و اغلب خطرناکی را از سر گذرانده‌اند که باعث ناراحتی و آزردگی‌شان شده است.

بی‌توجهی یا سوءِاستفادهٔ عاطفی از دیگر عواملی است که ممکن است منجر به بروز بیماری چند شخصیتی شود (حتی اگر پای سوءِاستفادهٔ جنسی یا جسمی در میان نباشد). نتایج تحقیقات نشان می‌دهد در خانواده‌هایی که والدین‌شان غیرقابل‌پیش‌بینی هستند و در خانه فضای رُعب و وحشت به وجود می‌آورند، احتمال آن وجود دارد که کودکان‌شان مبتلا به بیماری چند شخصیتی شوند.

بیماری چند شخصیتی تا چه اندازه رایج است؟

طبق آمار بین ۰٫۰۱ تا ۱ درصد افراد مبتلا به اختلال چند شخصیتی هستند. اگر اختلال را به معنای گسترده‌تر آن در نظر بگیریم، بیش از یک‌سوم افراد عنوان می‌کنند که گاهی احساسی شبیه به این دارند که در حال مشاهده خودشان در فیلم هستند (که احتمالا تجربهٔ گسستگی یا تجزیهٔ هویت است) و ۷٪ افراد احتمالا مبتلا به نوعی از بیماری چند شخصیتی هستند و به مرحلهٔ تشخیص نرسیده‌اند.

تجربه‌های هرشل واکر از بیماری چند شخصیتی

تجربیات هرشل واکر از اختلال چند شخصیتی

یکی از افراد مشهور مبتلا به اختلال چند شخصیتی، هرشل واکر، بازیکن سابق فوتبال آمریکایی است. او عنوان کرده است که برای سال‌ها با این اختلال دست‌وپنجه نرم می‌کرده است، اما تنها هشت سال اخیر را به درمان آن اختصاص داده است.

واکر اخیرا کتابی منتشر کرده دربارهٔ تجربه‌هایش از این اختلال، به‌علاوهٔ شرح اقدام‌هایی که برای خودکشی داشته است. او دربارهٔ تنهایی و انزوایی صحبت می‌کند که از دوران کودکی تا زمان حضور در لیگ حرفه‌ای تجربه کرده است. برای کنار آمدن با احساس ناشی از این تجربه، شخصیت سرسختی به وجود آورد که تنهایی آزارش نمی‌داد، از چیزی واهمه نداشت و می‌خواست تا خشم فروخوردهٔ دوران تنهایی را بیرون بریزد. این شخصیت‌ها به او کمک می‌کردند تا کمبود دوران تنهایی را تاب بیاورد و در این حین، شخصیت‌های دیگری هم شکل گرفتند تا یارای او در راه رسیدن به شهرت باشند. واکر در حال حاضر می‌داند که این شخصیت‌ها، بخشی از اختلال چند شخصیتی او و ناشی از آن هستند؛ اختلالی که در دوران جوانی در او تشخیص داده شد (هرشل واکر در حال حاضر ۵۷ ساله است).

درمان بیماری چند شخصیتی

برنامهٔ درمانی اختلال چند شخصیتی

درمان قطعی برای اختلال چند شخصیتی وجود ندارد، با این حال، اگر بیمار تعهد کافی داشته باشد، شرکت در برنامه‌های درمانی بلندمدت نتیجه‌بخش خواهد بود. ازجمله روش‌های درمانی مؤثر می‌توان به صحبت‌درمانی، روان درمانی و درمان با استفاده از هیپنوتیزم اشاره کرد؛ روش‌های کمکی دیگری چون هنردرمانی یا حرکت درمانی هم می‌توانند نتیجه‌بخش باشند. دارویی برای درمان اختلال چند شخصیتی وجود ندارد، بنابراین بخش اصلی درمان متکی بر رویکردهای روان‌شناختی خواهد بود. درمان اختلالات هم‌زمان دیگر نظیر افسردگی یا اثرات ناشی از مصرف مواد یا داروهای بخصوص، در بهبود وضعیت عمومی بیمار نقش اساسی دارد.

نشانه‌های اختلال چند شخصیتی، اغلب با نشانه‌های اختلالات دیگری چون اضطراب و افسردگی شباهت دارد، به همین خاطر در طول دورهٔ درمان این اختلال و در کنار رویکردهای یاد شده، معمولا داروهایی هم به‌منظور درمان اختلالات دیگر تجویز می‌شوند.

مانند اغلب بیماری‌های روانی، درمان یا دست‌کم کنارآمدن با عوارض و پیامدهای اختلال چند شخصیتی فرایندی است مستمر و زمان‌بر،‌ احتمالا به درازای تمام عمر. آیا شما تجربه‌ای از رویارویی با بیماران مبتلا به این اختلال داشته‌اید؟ هیچ وقت احساس کرده‌اید، شاید خودتان درگیر این بیماری هستید؟ اگر در میان نزدیکانتان کسی درگیر این بیماری است، خوب است تجربه‌تان را از رفتار با آنها یا زندگی در کنارشان با مخاطبان این مطلب در میان بگذارید. پیام شما ممکن است برای خیلی‌ها راهگشا باشد.


در ادامه بخوانید: علائم بیماری اسکیزوفرنی و راه‌های درمان آن
هشدار! این مطلب صرفا جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن لازم است با پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کنید. اطلاعات بیشتر

به کمک زبان بدن، ناگفته‌ها را بگویید و بشنوید

۸،۰۰۰ تومان


منبع webmd.com
ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

86 دیدگاه
  1. Annonymos می‌گوید

    سلام. من وضعیتی مشابه به کامنت Nila دارم. توی چند سال اخیر به علت فشار درس و مشکلات خانوادگی از نظر روحی خیلی مشکل پیدا کردم مدام غرق رویا هستم و درحال رویا پردازی ساعت ها راه میرم. بیشتر این وضعیت وقتی پیش میاد که یه جدل یا بحثی با کسی میکنم و نمیتونم کاری برای تغییر وضعیت انجام بدم. من تا حدی به یک بازی انلاین اعتیاد پیدا کردم ولی بعضی وقت ها میخوام ترکش کنم بعضی وقتا فکر میکنم ترک کردنش واقعا نیاز نیست یعنی واقعا خودم متوجه میشم که تفکراتم در ساعات مختلف شبانه روز با هم فرق داره. احساس میکنم چندین شخصیت از من توی مغزم هست و هردفعه یکی از اینها بروز پیدا میکنه درصورتی که خودم یکی از این شخصیت ها رو دوست دارم ولی نمیتونم خودم رو به اون کامل شبیه کنم (متعهد ، سخت کوش،…)و هردفه به شخصیت همین الانم برمیگردم(بیخیال ، رویا پردازی شدید ،…) این حالت بیماری محسوب میشه؟

    1. محمدرضا عاشوری می‌گوید

      سلام دوست عزیز، این تضادها در ماهیت و طبیعت آدمیزاد هست و همه ما کمتر یا بیشتر گرفتارشون می‌شیم. شما نیاز داری که تلاش کنی و بیشتر درس بخونید برای اینکه پیشرفت کنید، اما در عین حال گاهی خسته و بی‌حوصله می‌شید و توان ادامه دادن رو در خودتون نمی‌بینید، مسئله اینجا است که بتونید تعادلی به وجود بیارید، شاید فکر کردن به اینکه این دست فشارها موقتی هستند کمک کنه به شما (مثلا بعد از اینکه کنکور یا امتحان رو از سر بگذرونید راحت‌تر به مسیر ادامه می‌دید و این شرایط رو فقط برای مدت محدودی باید تحمل کنید). در مورد بازی هم که می‌فرمائید شاید دور کردن دستگاه‌ها (کامپیوتر، موبایل …) کمک کنه، غیر از این راهکاری به ذهن من نمی‌رسه، چون واقعا بازی اعتیادآور هست. باز هم اگر احساس می‌کنید حالاتی که تجربه می‌کنید در حد افراطی هستند پیشنهاد می‌کنم با متخصص صحبت کنید که مطمئنا درک بهتری از وضعیت شما خواهد داشت. موفق باشید.

  2. Nila می‌گوید

    سلام خسته نباشید ببخشید من یه ادم استرسی هستم و تو بچگی هم خیلی به شخصیتم توهین شده و الان چند سالی هست ک گرفتار یه چیزی هستم ک نمیدونم چند شخصیتی هست یا ن مثلا با یه اهنگ گوش دادن میرم توی رویا و خودم رو یه فرد دیگه با یه سن و قیافه و شخصیت دیگه ک مثلا بازیگره… و یا این ک خودم رو توی یه خانواده دیگه تصور میکنم یا این ک وقتی یه نفر مثلا توی ورزش قهرمان کشور میشه من خودم رو جای اون میزارم و …چند دقیقه ای این طوری هستم و باز برمیگرم به حالت اولیه خودم و همین شخصیت واقعیم. اینا همش بخاطر اینه ک از زندگی و شرایطم راضی نیستم و پناه میبرم به رویا ک چند دقیقه ای رو اون طور ک میخوام زندگی کنم و ترک این عادت واقعا برام سخته .درسته ک ۱۷ سالم هست ولی خب احساس میکنم تا حالا اصلا زندگی نکردم با این حالتی ک دارم 😞این حالت من بیماری چند شخصیتی هست،؟باید به پزشک مراجعه کنم؟؟

    1. محمدرضا عاشوری می‌گوید

      سلام دوست عزیز، اینی که می‌فرمائید یک جور فرار از واقعیت هست. انگلیسی‌ها اصطلاح «Day-Dreaming» رو برای این حالتی که توصیف کردید دارند، در فارسی شاید رؤیاپردازی بهش بشه گفت. همهٔ آدم‌ها این حالت رو تجربه می‌کنند، حتی کتاب خوندن و فیلم دیدن هم اساسا برای همین منظور بین مردم رایج می‌شن: این که برای مدتی از واقعیت زندگی‌شون فاصله بگیرن، خودشون رو جای آدم‌های قصه‌ها تصور کنند و … . به هر عنوان زندگی و واقعیت‌های اون خواه‌ناخواه برای هر آدمی گاهی دشوار میشه، حالا کمتر یا بیشتر. در مورد استرس البته اگر به نظرتون زیاده از حد و آزاردهنده هست پیشنهاد می‌کنم به متخصص مراجعه کنید، هم صحبت کردن می‌تونه آرامش‌بخش باشه و هم راهکارهای درمانی که برای این منظور در نظر گرفته می‌شه. این رو هم در نظر داشته باشید که گذشته هر چند ناخوشایند قابل‌تغییر نیست، اما آینده رو شاید بشه تا حدودی طبق چیزی که در ذهن دارید شکل بدید. امیدوارم توضیحاتم کمکی کرده باشه. موفق باشید.

      1. محدثه می‌گوید

        سپاس از پاسخگویی سریعتون
        این حالت خیلی اتفاق نمیفته اما فکر کردم شاید بعد ها تشدید پیدا کنه برای همین نگران شدم

        1. محمدرضا عاشوری می‌گوید

          خواهش می‌کنم. اگر حس می‌کنید چیزی هست و خودتون به‌تنهایی نمی‌تونید کنترلش کنید شاید بهتر باشه تو همین مراحل اولیه از کمک متخصص استفاده کنید. موفق باشید.

    2. محدثه می‌گوید

      سلام
      من برای این اومدم این مقاله رو بخونم چون حالتای عجیبو غریب دارم من بعضی وقتا دیگه نیستم یعنی انگار عقل و شهود و درک و روحم رو از دست میدم فقط برای چند ثانیه بعد یهو دوباره خودمو که پیدا میکنم میبینم من برای چند ثانیه نیست شده بودم اصلا تو این دنیا و تو جسمم نبودم و چیزی تو اون چند ثانیه رو به یاد نمیارم لطفا اگه توصیه ای دارید یا اینکه لازمه به یک پزشک مراجعه کنم به ایمیلم بفرستید در ضمن من قدرت تخیل خیلی قوی دارم طوریکه این توانایی در این حد میتونه یکم خطرناک باشه

      1. محمدرضا عاشوری می‌گوید

        سلام دوست عزیز، اگر احساس می‌کنید این حالات زندگی شخصیتون رو تحت‌تأثیر قرار داده بهتره از کمک متخصص استفاده کنید. امیدوارم همیشه شاد و سربلند باشید.

        1. Pri می‌گوید

          سلام فردی هست که من علاقه شدیدی بهش دارم و اختلال چند شخصیتی داره و دارو هم به خاطر دوره های افسردگی مصرف میکنه این امکان وجود داره یکی از شخصیت هاش از من متنفر باشه و شخصیت دیگه عاشقم باشه؟چطور باید بین دو قطب تعامل ایجاد کرد؟
          گاهی کارایی انجام میده رفتاری داره که بهم ثابت میشه عاشقمه و تو یه ثانیه همون ادم عاشق میتونه انقدری ازم متنفر باشه و حرفایی بزنه و کارایی کنه بگم نمیخوادم
          مدتی بدون اطلاع دکترش داروهاشو قطع کرد این در ظاهر شدن شخصیتی که از من متنفره خیلی نقش داره؟
          لطفا بگید چیکار کنم چطور کنارش باشمو کمکش کنم حس میکنم از درون متلاشی شدم
          باید کدومو باور کنم؟اینکه عاشقمه یا اینکه ازم متنفره؟چطور همه ی شخصیتاش باید بهم علاقمند بشه؟
          و اینکه چطور بفهمم کدوم از شخصیت هایی که ازش دیدم شخصیت اصلیشه؟

          1. littlegirl می‌گوید

            منم دقیقا وضعیتم مثل شماس:) عاشقشم و یکی از شخصیت هاش عاشقمه و چند شخصیت داره که یکیش اسمش هیولاس و خیلی خشنه حتی بعضی وقتا شخصیت هیولا میخواد بهم صدمه هم بزنه ! منم واقعا نمیدونم چیکار باید بکنم 🙂اگه راهی پیدا کردین لطفا به من هم کمک کنید

  3. سلام می‌گوید

    یه سوال میشه به این بیماری مبتلا شد و خودت اون مشکل رو بسازی برای خودت یا نه اینجور مشکلات رو نمیشه با فکر کردن بهشون ساخت ؟
    دوم اینکه میشه مثلا یکی اختلال چند شخصیته داشته باشه و یکی از شخصیت هاش مثلا لال یا اختلالات گفتاری داشته باشه همین ممنون

    1. محمدرضا عاشوری می‌گوید

      سلام دوست عزیز. موارد مزمن بیماری‌های روانی (منظور کسانی هست که کارشون به بستری شدن و مصرف مداوم دارو کشیده میشه) بیشتر به کسانی ارتباط پیدا می‌کنه که مشکلات ژنتیکی و سابقهٔ ابتلا به اختلال روانی رو در خانواده داشته باشند (بخصوص برای اختلال‌های پیچیده‌تری نظیر چند شخصیتی که در این مطلب بهش پرداخته شده). گاهی هم مشکلاتی به شکل‌گیری این اختلال‌ها در گذر سال‌ها دامن می‌زنند که البته در حالت معمول قابل‌کنترل هست و چندان جدی نمیشه. بنابراین جواب سؤال اول شما طبق توضیحی که خدمت‌تون عرض کردم تا حدود زیادی منفی هست.
      در مورد سؤال دوم هم تا جایی که بنده اطلاع دارم تعریف دقیقی از شخصیت‌های مختلف بیمار در دسترس نیست، به این معنا که این شخصیت‌ها هر ویژگی‌ای رو ممکنه از خودشون بروز بدند که بستگی به بیماری داره که اختلال رو تجربه می‌کنه، بنابراین احتمال این چیزی که می‌فرمائید وجود داره. هر چند جهت کسب اطلاع دقیق‌تر بهتره از فرد متخصص هم جویا بشید. موفق باشید.